Δημοσθενης Σωτηρουδης

Σειρά τρίτη

Δίπλα στην ήρεμη, μνημειακή γλυπτική με τον κλειστό, συμπαγή πυρήνα αντιπαρατίθεται, τώρα, η ανοικτή. Ο καλλιτέχνης σκάβοντας και κοιλαίνοντας το υλικό του, πετυχαίνει να αρθρώσει μέσα στο χώρο μια οργανική ισορροπία με την εναλλαγή κενού και όγκου. Λεπτές, διάτρητες γεωμετρικές φόρμες οδηγούνται σ' έναν συμβολικό ανθρώπινο τύπο, όπου ο γενετικός κώδικας δεν φαίνεται να επηρεάζει τον λιπόβαρο όγκο τους.

Τι να σημαίνουν, άραγε, τα δύο αυτά συστήματα μορφών, που παράγονται συγχρονικά από το ίδιο χέρι; Την καθαρά φορμαλιστική επιτηδειότητα του καλλιτέχνη ή μια βαθύτερη αναμεταξύ τους σχέση σύγκλισης;
Μια πρώτη απάντηση στο πρόβλημα που έχει τεθεί από την αρχή, θα ήταν ότι νόμιμη και αισθητικά παραδεκτή είναι η παράλληλη συμβίωση δύο συστημάτων. Αυτό, άλλωστε, επιβεβαιώνει και η θεωρητική θέση ότι «από τις αρχές του αιώνα μας η περιοχή της γλυπτικής διευρύνεται σε δύο συγχρονικές τάσεις - του σταθερού όγκου από τη μια και της μορφοποίησης του ρυθμού και της κίνησης από την άλλη. Δηλαδή η συνύπαρξη του "κλασικισμού" και του "ρομαντισμού", που κατά τον Friedrich Schlegel είναι αυτές οι ίδιες οι αντιθέσεις της σύλληψης».

Σοφία Καζάζη