Κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των έργων του Δ. Σωτηρούδη είναι το υλικό, το οποίο δεν προσφέρεται έτοιμο για επεξεργασία, αλλά το δημιουργεί ο ίδιος, όταν έχει δουλέψει εξαντλητικά τη μορφή και τις φόρμες ενός έργου. Παράλληλα δηλαδή με το έργο ο γλύπτης γίνεται δημιουργός και του υλικού που χρησιμοποιεί. Πρόκειται για τη χυτή καλλιτεχνική πέτρα με Την οποία έχουν γίνει όλα σχεδόν τα έργα του. Το υλικό αυτό του προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία σε όλα τα στάδια της καλλιτεχνικής διαδικασίας από το πρόπλασμα στη μήτρα και από τη χύτευση στην τελική επεξεργασία. Η διαδικασία αυτή δεν είναι εύκολη, παρουσιάζει αρκετές δυσκολίες, τις οποίες όμως ο γλύπτης με την πείρα και την ικανότητα του, τις αντιμετωπίζει αποτελεσματικά. Σημαντική είναι επίσης η δυνατότητα που έχει, να επεξεργάζεται την επιφάνεια των γλυπτών του, να τη λαξεύει, να τη λειαίνει ή να την αφήνει αδρή και πορώδη ή να της δίνει τα χρώματα άλλων υλικών, όπως του χαλκού, του μαρμάρου, του γρανίτη ή κάποιας άλλης πέτρας, με αποτέλεσμα πολλοί που δεν γνωρίζουν, να πιστεύουν ότι αναγνωρίζουν κάθε φορά ένα από τα υλικά αυτά.

Κέντρο της καλλιτεχνικής του αναζήτησης είναι η ανθρώπινη μορφή, ο άντρας και η γυναίκα και κυρίως η γυναίκα, γιατί τον ενδιαφέρουν τα μεγάλα θέματα που συνδέονται με την ανθρώπινη ύπαρξη, όπως ο έρωτας, η γονιμότητα, η μητρότητα, η γέννηση, η οικογένεια, αλλά και φόβος του θανάτου, που μπορεί να μην είναι εμφανής σε πολλά έργα του, πλανάται όμως γύρω από τις καθισμένες, γονατιστές, σφαιρικές και κυκλικές γυναικείες μορφές που κρύβουν το πρόσωπο τους με τα χέρια τους ή βρίσκονται σε στάση περισυλλογής, βυθισμένες σε μια απέραντη μοναξιά. Όλα τα γλυπτά του, ανεξάρτητα διαστάσεων και όγκου, επιβάλλονται στο χώρο με τη στέρεα δομή τους και κυρίως με τις εσωτερικές δυνάμεις που εκπέμπουν. Οι δυνάμεις αυτές δεν αναδύονται μόνο από τα πρόσωπα των μορφών, που στις περισσότερες περιπτώσεις έχουν αποδοθεί με λιτά χαρακτηριστικά και έχουν έκφραση ηρεμίας και σοβαρότητας, αλλά από το σύνολο των πλαστικών όγκων κάθε μορφής. Οι μορφές του ανήκουν θεματικά στον αρχέγονο κύκλο της ζωής που εξελίσσεται και αναπλάθεται επί αιώνες.

Οι μοναχικές μορφές, τα ερωτικά συμπλέγματα με τα σφιχταγκαλιασμένα σώματα των εραστών που αποτελούν ύμνο στο μεγαλείο του Έρωτα, τα οικογενειακά συμπλέγματα ή η μορφή της μάνας με το παιδί, που αποπνέουν στοργή και αγάπη, μαζί με τις σφαιρικές ή κυκλικές μορφές που συμβολίζουν τον ίδιο τον κύκλο της ζωής, αποτελούν το γήινο αλλά και πνευματικό κόσμο, γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η καλλιτεχνική αναζήτηση του Δ. Σωτηρούδη. Στα γλυπτά του Δ. Σωτηρούδη ενυπάρχουν πολλά από τα μορφολογικά στοιχεία της προϊστορικής τέχνης, αλλά και πολλές από τις αρετές της αρχαίας ελληνικής τέχνης, ιδιαίτερα αυτές που σχετίζονται με τη διάπλαση των πλαστικών όγκων, τις λανθάνουσες κινήσεις, τη γεωμετρική διάταξη των αξόνων, τις εσωτερικές δυνάμεις, το εσωτερικό ήθος των μορφών και πάνω από όλα την αίσθηση του μέτρου.

Ως Έλληνας και μάλιστα Θρακιώτης έχει μετουσιώσει στα έργα του πολλά από τα στοιχεία των δύο αντίθετων κόσμων που συνέθεσαν το μεγαλείο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, του ορφικού και του διονυσιακού. Η γήινη υπόσταση και η μοίρα του ανθρώπου, η πορεία προς το θάνατο, η αθανασία της ψυχής, ο ερωτισμός και το ερωτικό πάθος, το φως και η σκιά, η χαρά και ο πόνος της ζωής, η πνευματική και ψυχική ανάταση είναι καταστάσεις που ανιχνεύονται στη γλυπτική του Σωτηρούδη. Με τις ρίζες αυτές τα γλυπτά του γίνονται διαχρονικά, έχοντας τη δύναμη να ζήσουν εις τον αιώνα.

Αν θελήσει κανείς να συνοψίσει το σύνολο του έργου του και του κόσμου των ιδεών του σε ένα μόνο γλυπτό, δεν έχει παρά να επιλέξει το εντυπωσιακό έργο του "Κύκλος ζωής". Εδώ οι μορφές ενωμένες κυκλικά, με καθαρά περιγράμματα και ελεύθερες από περιττά μορφολογικά στοιχεία, αποτελούν ένα αδιαίρετο σώμα που φαίνεται να στροβιλίζεται και να διαγράφει, μια αέναη ελλειψοειδή κίνηση, συμβολίζοντας την κίνηση της γης και των άλλων ουρανίων σωμάτων. Το έργο του Δ. Σωτηρούδη έχει ήδη κριθεί και έχει γίνει αποδεκτό με επαίνους από Ιστορικούς και Κριτικούς της Τέχνης, έχει εντυπωσιάσει πολλούς επισκέπτες κατά τη διάρκεια των εκθέσεων του, έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον Μουσείων και Συλλόγων και έχει καταλάβει ξεχωριστή θέση στη σύγχρονη ελληνική τέχνη.